In de eerste helft van de jaren negentig maakte Moby naam met techno en housemuziek. Hij scoorde dan ook zijn eerste hit Go. Dit nummer was gebaseerd op het nummer "Laura Palmer's Theme" van Twin Peaks. Moby's eerste succesvolle album was "Everything is Wrong", met de hits "Feelin' so Real" en "Everytime you touch me".
Het in 1996 verschenen album Animal Rights liet echter een hele andere kant van Moby horen: punk en metal. Moby had vroeger in punkbandjes gespeeld (waaronder enige tijd in Flipper), dus zijn wortels lagen nog wel in de punkrock.
Vervolgens kwam Moby met zijn derde stijlwisseling. Het album I Like To Score bevatte weer elektronische muziek; in dit geval vooral scores van films en series. Zijn bewerking van het James Bond Theme werd een hit.
Deze lijn trok hij door op zijn echte grote doorbraak: Play. Het album bevatte rustige elektronische popdeuntjes met veel lounge-, triphop- en ambient-invloeden. Van dit album kwamen veel hits, waaronder Bodyrock, Porcelain en Why does my heart feel so bad?. De tekenfilm-clip voor het laatste nummer maakte Moby overigens zelf. Op zijn album 18 ging hij verder waar Play ophield. Het album "18" is wel veel rustiger. Het album Hotel is wat meer divers, maar de boventoon is toch wel hetzelfde als Play en 18. Het bevat rustige nummers zoals op "18", maar ook poprock nummers.
Op zijn laatste album Last Night grijpt Moby terug naar discomuziek van de jaren '80.
In de eerste helft van de jaren negentig maakte Moby naam met techno en housemuziek. Hij scoorde dan ook zijn eerste hit Go. Dit nummer was gebaseerd op het nummer "Laura Palmer's Theme" van Twin Peaks. Moby's eerste succesvolle album was "Everything is Wrong", met de hits "Feelin' so Real" en "Everytime you touch me".
Het in 1996 verschenen album Animal Rights liet echter een hele andere kant van Moby horen: punk en metal. Moby had vroeger in punkbandjes gespeeld (waaronder enige tijd in Flipper), dus zijn wortels lagen nog wel in de punkrock.
Vervolgens kwam Moby met zijn derde stijlwisseling. Het album I Like To Score bevatte weer elektronische muziek; in dit geval vooral scores van films en series. Zijn bewerking van het James Bond Theme werd een hit.
Deze lijn trok hij door op zijn echte grote doorbraak: Play. Het album bevatte rustige elektronische popdeuntjes met veel lounge-, triphop- en ambient-invloeden. Van dit album kwamen veel hits, waaronder Bodyrock, Porcelain en Why does my heart feel so bad?. De tekenfilm-clip voor het laatste nummer maakte Moby overigens zelf. Op zijn album 18 ging hij verder waar Play ophield. Het album "18" is wel veel rustiger. Het album Hotel is wat meer divers, maar de boventoon is toch wel hetzelfde als Play en 18. Het bevat rustige nummers zoals op "18", maar ook poprock nummers.
Op zijn laatste album Last Night grijpt Moby terug naar discomuziek van de jaren '80.
Reacties